Iedere opmerking die je raakt oftewel triggert, keer je naar binnen voor zelfonderzoek. Super krachtig als je zelfreflectie kunt toepassen. Het helpt je om patronen te herkennen, verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gedrag en met meer bewustzijn naar jezelf te kijken.
Beschermingsmechanisme
MAAR….. als hier een TE (van TE Veel, TE Vaak) op zit wordt zelfreflectie ongemerkt een beschermingsmechanisme om niet te hoeven voelen. Zolang je druk bezig bent om te analyseren, onderzoeken, reflecteren wat jij anders ‘moet’ doen houd je jezelf gevangen in je hoofd en weg bij je lichaam. Je ziet jezelf ongemerkt als een versie die nog niet af is, een project dat strak gemanaged moet worden – wat direct onveiligheid in jezelf creëert. Soms vraagt iets wat geraakt wordt niet om een verklaring om het direct te begrijpen maar eerst om jouw aanwezigheid om te voelen en zonder er iets mee te hoeven.
Verwerken
Door de emotie te voelen, of het nu om boosheid, verdriet, angst, onzekerheid gaat geef je een signaal aan je zenuwstelsel dat het oké (veilig) is om deze emotie te erkennen en te (door)voelen. Je geeft ruimte aan wat gezien wil worden. Door ruimte te geven kan de emotie wat energie is vrij bewegen en je lichaam verlaten. Vaak zul je merken dat hierna het inzicht vanzelf komt wat er nu in jou geraakt werd. In veel gevallen gaat het om een oude wond, maar soms wil iets alleen gevoeld worden zonder te veel analyse en dan mag je het ook hierbij laten. Alles draait om de juiste balans tussen voelen en reflecteren. Wanneer weeg je weg van het voelen door naar je hoofd te verhuizen en wanneer kun je aanwezig blijven in je lijf als iets geraakt wordt? Dit vraagt oefenen en je middenlijn hierin vinden.
