De afgelopen tijd ben ik me weer eens bewust geworden van mijn eigen gedrag: altijd willen doen, geen ‘nee’ zeggen en vooral alles perfect willen doen. Het zorgt voor druk, zowel van binnen als van buiten. En ja, dat zet je lichaam en geest op scherp.
De valkuil van het ‘ja-zeggen’
Soms is het echt lastig om keuzes te maken die goed zijn voor jouzelf en te beseffen dat dat ook weer ten goede komt aan de kwaliteit van wat je doet en je gezondheid. Wat ik merk, is dat het af en toe best lastig is om mijn eigen grenzen te erkennen. We zijn vaak zo gewend om voor anderen klaar te staan, dat we vergeten naar onszelf te luisteren. Maar door bewust te vertragen en ademtechnieken toe te passen, kom ik weer tot rust.
De kracht van naar binnen gaan
Ik neem de tijd om naar binnen te gaan, te voelen en te reflecteren. Dit proces is ontzettend waardevol. Het maakt ruimte voor bewustwording en helpt me begrijpen waarom ik dingen doe en wat ik voel. En dat is iets wat ik steeds meer leer: voor jezelf kiezen betekent per definitie niet altijd kiezen voor een ander. En dat kan leiden tot teleurstelling bij de ander, maar het is belangrijk te begrijpen dat het kiezen voor je eigen grenzen en gezondheid uiteindelijk veel meer oplevert.
Lessen van wijze stemmen
Het besef dat ik niet alles kan doen voor iedereen, zonder jezelf daarbij uit het oog te verliezen, heeft me sterker gemaakt in het maken van keuzes die goed zijn voor mijn welzijn.
Dankzij auteurs zoals Brené Brown, die zegt dat perfectionisme voortkomt uit de angst voor oordeel, en Tony Crabbe, die in Nooit meer te druk beschrijft hoe we onszelf vaak overbelasten door geen grenzen te stellen, begrijp ik steeds beter hoe ik met die druk om kan gaan. En ook Michael Neill legt het heel mooi uit: “We maken onszelf druk over dingen die we denken dat we zouden moeten doen, maar als we even stoppen en ademhalen, zien we dat het vaak niet zo belangrijk is.”
Van inzicht naar kracht
Dit besef heeft me dichter bij mijn kracht gebracht en bij wat voor mij echt belangrijk is. Het is een stap-voor-stap proces, maar ik merk dat ik, door te vertragen en goed te letten op mijn ademhaling, ik steeds meer in balans kom, zowel emotioneel, mentaal als fysiek.
Wat ik geleerd heb:
- Perfectionisme is een illusie. Het houdt je vast in angst en zorgt ervoor dat je jezelf voorbij loopt.
- Grenzen zijn geen muren, maar bruggen. Ze helpen je om duurzaam te kunnen geven en ontvangen.
- Vertragen is geen luxe, maar noodzaak. Je lichaam en geest hebben rust nodig om helder te kunnen zijn.
- Ademhaling is je anker. Het brengt je terug naar het hier en nu, naar wat echt belangrijk is.
Een uitnodiging tot reflectie
Herken je dit? Heb jij ook moeite met grenzen aangeven of voel je de druk om alles goed te doen? In mijn werk met young executives zie ik dit patroon vaak terugkomen. De drive om te presteren is prachtig, maar zonder balans en zelfzorg wordt het een valkuil. Misschien helpt het ook jou om meer balans te vinden – mentaal, fysiek en emotioneel. Want uiteindelijk gaat het niet om perfect zijn. Het gaat om authentiek zijn. Om te durven vertragen. Om te kiezen voor wat echt bij je past.
